CO TO JEST GHK-Cu
GHK-Cu to połączenie krótkiego peptydu (peptyd to krótki łańcuch aminokwasów, czyli cząsteczek budujących białka) z atomem miedzi. Sam peptyd GHK odkryto w ludzkiej krwi w 1973 roku.
Ten peptyd naturalnie występuje w organizmie, między innymi we krwi i ślinie. Jego ilość spada z wiekiem, co dzieje się mniej więcej wtedy, gdy tkanki zaczynają się gorzej regenerować. Dlatego naukowcy uważają go za naturalny sygnał do naprawy uszkodzonych tkanek. Połączony z miedzią, pomaga też dostarczać ten pierwiastek do komórek.
Historię odkrycia i właściwości peptydu opisano tutaj: działanie regeneracyjne i ochronne GHK-Cu (PMC).
Jak działa (w skrócie)
W badaniach GHK-Cu wpływa na to, które geny w komórce są aktywne. Zmienia ich pracę w kierunku typowym dla młodszych i zdrowszych tkanek, między innymi pobudzając geny odpowiadające za naprawę uszkodzeń w komórce. Opisano to tutaj: wpływ GHK na geny naprawy (PMC).
Peptyd wspiera też przebudowę tkanki: pobudza tworzenie kolagenu i elastyny (białek, które dają skórze jędrność i sprężystość), a jednocześnie pomaga usuwać uszkodzone białka. Sprzyja także powstawaniu nowych naczyń krwionośnych.
Trzeci wątek to działanie przeciwzapalne i ochrona komórek przed uszkodzeniami. Szerzej omawia to przegląd badań: peptydy miedziowe a regeneracja skóry (MDPI).
Co się bada
Najlepiej zbadany obszar to gojenie ran i regeneracja skóry. Peptyd badano pod kątem szybszego zamykania ran, poprawy wyglądu blizn oraz pobudzania produkcji kolagenu. Sprawdzano też jego wpływ na nawodnienie i sprężystość skóry. To wyniki badań, a nie zarejestrowane metody leczenia.
Drugi kierunek to układ nerwowy. Badania sugerują, że GHK może wpływać na geny związane z pracą komórek nerwowych i pamięcią. Więcej tutaj: wpływ GHK na układ nerwowy (PMC).
Peptyd bada się także pod kątem ochrony tkanek przed uszkodzeniami. Wszystkie te zastosowania są nadal na etapie badań laboratoryjnych. Ich zestawienie znajdziesz w cytowanym wcześniej przeglądzie: przegląd badań o GHK-Cu (PMC).
Produkt przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych in-vitro. Nie do spożycia przez ludzi ani zwierzęta i nie służy do leczenia.